Onder 4.7. Gerechtshof Amsterdam 26 oktober 2021

Tot slot stelt artikel 12 Rv de voorwaarde dat in de Turkse procedure een beslissing kan worden gegeven die in Nederland voor erkenning en, in voorkomend geval, voor tenuitvoerlegging vatbaar is. In de wetsgeschiedenis van artikel 12 Rv is erop gewezen dat tenuitvoerlegging van buitenlandse beslissingen alleen mogelijk is als internationale verdragen dat meebrengen (zie artikel 431 Rv) en is opgemerkt: “Is dat niet het geval, dan zal er dus geen sprake zijn van de in artikel 12 Rv bedoelde situatie van litispendentie, omdat de eerder in het buitenland gestarte procedure niet voor executie in Nederland in aanmerking komt.” (TK 1999-2000, 26 855, nr. 3, p. 45-46). Hieruit volgt dat de wetgever met ‘voor tenuitvoerlegging vatbaar’ in artikel 12 Rv doelt op een vorm van directe tenuitvoerlegging van het buitenlandse vonnis in Nederland. Dat strookt met de bepaling in artikel 12 Rv, dat de Nederlandse rechter zich onbevoegd verklaart indien de buitenlandse beslissing voor erkenning en, in voorkomend geval, voor tenuitvoerlegging in Nederland vatbaar blijkt te zijn. Het in het Gazprombank-arrest geformuleerde uitgangspunt dat bij de nieuwe behandeling op de voet van artikel 431 lid 2 Rv, het buitenlandse vonnis wordt erkend indien aan de ‘Gazprombank-criteria’ is voldaan, zet deze bedoeling van de wetgever niet opzij en laat onverlet dat executie van een op grond van artikel 431 lid 2 Rv verkregen titel geen tenuitvoerlegging van een buitenlands vonnis is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4eae3ade19ca1207be21386b601bd03dfde329690fdbbaade7163998df5aeea2 | shasum -a 256