Onder 2.6 Gerechtshof Amsterdam 6 september 2022

Nu [appellanten] eigenaar zijn en geen bezitter vat het hof het beroep van [geïntimeerden] op kwade trouw op als een beroep op de beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid. Ook dat beroep slaagt niet. Eigendom is het meest verstrekkende recht dat een persoon met betrekking tot een zaak kan hebben. Slechts in zeer uitzonderlijke gevallen kan een eigenaar worden gedwongen te gedogen dat een ander van zijn zaak gebruik maakt, als die plicht niet voortvloeit uit een persoonlijk of zakelijk recht of een wettelijke bepaling. Hoe ver de vrijheid van de eigenaar gaat, bleek al bij de behandeling van de grieven I tot en met V; het enkele feit dat een ander een begrijpelijke behoefte heeft, is niet voldoende. Als [appellanten] aanvankelijk al hebben gedacht dat op hun perceel inderdaad een recht van overpad rustte ten gunste van het perceel van [geïntimeerden] , brengt dat, ook in combinatie met het bestaan van een begrijpelijke behoefte aan de zijde van [geïntimeerden] nog niet met zich dat [appellanten] verplicht zijn zich te blijven gedragen alsof die erfdienstbaarheid bestaat als dat in werkelijkheid niet het geval is. Aan de bedoelingen van hun rechtsvoorgangers en die van [geïntimeerden] hoeven zij zich niets gelegen te laten liggen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/adedc059a26612d80ff42911f96e8b3badf45d3a05d683da50df94123db93866 | shasum -a 256