Onder 3.3. Gerechtshof Amsterdam 8 november 2022

In het bestreden vonnis heeft de kantonrechter overwogen dat niet langer in geschil is dat [geïntimeerde] een beroepsfout heeft gemaakt door geen verzoekschrift in te dienen voor het verstrijken van de vervaltermijn van artikel 7:686a BW en dat een verzoekschriftprocedure van [appellant] , als deze tijdig was ingesteld, voor hem tot op zekere hoogte succesvol zou zijn geweest. De schade van [appellant] als gevolg van het niet tijdig instellen van de vernietigings- en loondoorbetalingsvordering heeft de kantonrechter begroot op een bedrag van € 2.360,75 en hij heeft [geïntimeerde] , onder afwijzing van het ter zake meer gevorderde, tot betaling van dat bedrag veroordeeld. Daarbij is de kantonrechter uitgegaan van een maandelijks loon zoals vermeld op de laatste loonstroken van [appellant] (te weten € 377,72 netto) gedurende vijf maanden en verhoogd met een wettelijke verhoging van 25%. Ten aanzien van het gevorderde vakantiegeld is volgens de kantonrechter geen sprake van een beroepsfout van [geïntimeerde] , zodat deze vordering is afgewezen. De wettelijke rente is toegewezen vanaf de datum van dagvaarding (te weten 28 maart 2019). De vordering van [appellant] tot vergoeding van buitengerechtelijke kosten is afgewezen, omdat [appellant] onvoldoende heeft onderbouwd dat de gemaakte kosten betrekking hebben op verrichtingen die meer omvatten dan een herhaalde aanmaning en het doen van een niet aanvaard schikkingsvoorstel. Tot slot heeft de kantonrechter de proceskosten tussen partijen gecompenseerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e155dc0846c3dcacba38f1c13533fde0248f9629c106f4cb286973a4680ceb58 | shasum -a 256