Onder 3.14. Gerechtshof Amsterdam 8 november 2022

Uitgangspunt is dat een advocaat als beroepsbeoefenaar de zorgvuldigheid dient te betrachten die van een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot mag worden verwacht. Hetgeen [appellant] heeft gesteld, kan niet de conclusie rechtvaardigen dat [geïntimeerde] ten aanzien van deze vordering niet aan deze zorgvuldigheidsnorm heeft voldaan. Daartoe is het volgende redengevend. [appellant] heeft [geïntimeerde] pas benaderd nadat hij in april 2016 op staande voet was ontslagen. Uit de overgelegde correspondentie van [geïntimeerde] aan [appellant] naar aanleiding van het ontslag op staande voet blijkt ook dat [geïntimeerde] namens [appellant] opkomt tegen dit ontslag. [appellant] heeft niet aangetoond dat hij destijds ook aan [geïntimeerde] kenbaar heeft gemaakt dat hij geen of te weinig loon had ontvangen over de genoemde periode in het verleden en/of dat hij [geïntimeerde] opdracht gaf in verband daarmee rechtsmaatregelen te treffen. Voor [geïntimeerde] bestond er dus geen aanleiding om, al dan niet tegelijk met een verzoekschriftprocedure tegen het ontslag op staande voet, in juni 2016 een vordering tot betaling van achterstallig salaris in te stellen. Van een beroepsfout is daarom in dit opzicht geen sprake. Voor zover [appellant] stelt dat de vordering tot betaling van achterstallig salaris het gevolg is van het niet tijdig indienen van een verzoekschrift tegen het ontslag op staande voet, kan ook deze stelling niet slagen. Het verlopen van de vervaltermijn van artikel 7:686a BW heeft immers geen betrekking op de mogelijkheden van [appellant] om deze loonvordering in te stellen (maar enkel op het opkomen tegen het ontslag op staande voet).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e155dc0846c3dcacba38f1c13533fde0248f9629c106f4cb286973a4680ceb58 | shasum -a 256