Onder 4.14 Gerechtshof Amsterdam 2 mei 2023

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen faalt ook dit betoog. Kennelijk heeft Stichting [Y] Zorg waarde gehecht aan het gebruiksrecht ten aanzien van de naam [Y] en het bijbehorende logo en heeft zij aanleiding gezien daarover (schriftelijke) afspraken te maken met [naam 1] strekkende tot een financiële vergoeding voor dat gebruik. De overeengekomen vergoeding moet geacht worden de waarde van het gebruiksrecht voor Stichting [Y] Zorg te representeren. Dat [naam 1] het merk niet had geregistreerd en het daarmee niet exclusief was, is daarbij voor partijen, mede gelet de woorden niet-exclusief in de overeenkomst, niet van betekenis geweest. Om die reden geeft de enkele niet-registratie geen grond voor de conclusie dat de vergoedingen bovenmatig waren. [appellanten] hebben daarvoor ook geen andere omstandigheden aangevoerd. Ook het feit dat de vergoeding is gedefinieerd als een percentage van de omzet, maakt de tegenprestatie niet zonder meer ongelijkwaardig, zeker niet nu hieraan een maximum is verbonden. De betaalde vergoedingen zijn aldus te beschouwen als de contractuele vergoeding voor de prestatie van [naam 12]. Dit brengt mee dat van uitkeringen als bedoeld in artikel 2:285 lid 3 BW geen sprake is geweest. Daar komt bij dat de overeengekomen vergoedingen niet strekten tot bevoordeling van [naam 12] in haar hoedanigheid van oprichtster van Stichting [Y] Zorg. Zij was, als gezegd op dat moment ook niet als bestuurder bij de stichting betrokken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/852c00a48110ded783567843b37b1562cf3c3d04831e104aa081868887269fc9 | shasum -a 256