Onder 6.8 Gerechtshof Amsterdam 12 maart 2024

Zoals hiervoor is vastgesteld, incasseerde TCP de klantvergoeding bij klanten en betaalde zij de facto een deel daarvan (de margin) door aan ESS. Hiervoor is ook vastgesteld dat de aan ESS toekomende margin slechts opeisbaar was als TCP door de klant was betaald. In het geval van non-payment behoefde TCP geen margin aan ESS te betalen c.q. af te dragen. De verplichting van ESS ingevolge artikel 3.4 SPA om in te staan voor de betaling van de facturen had eveneens betrekking op het geval van non-payment . Omdat TCP in dat geval geen margin aan ESS behoefde te betalen, moet het ‘instaan voor de factuur’ in artikel 3.4 SPA redelijkerwijs zo worden uitgelegd dat ESS moest instaan voor de in de factuur begrepen (en door TCP gedragen) loonkosten en het payrolltarief. Partijen hebben artikel 3.4 SPA redelijkerwijs niet zo mogen begrijpen dat ESS ook in stond voor de in de factuur begrepen margin, die bestemd was voor ESS zelf. TCP behoefde in het geval van non-payment immers geen margin aan ESS te betalen (deze was niet opeisbaar) en een borgstelling door ESS voor de in de factuur begrepen margin die voor haar bestemd is, was niet nodig en zinledig. De uitleg van ESS, die er op neerkomt dat ESS moest instaan voor de gehele factuur, wordt dus verworpen. Deze uitleg strookt weliswaar met de letterlijke tekst van artikel 3.4 SPA, maar leidt tot het ongerijmde en onbedoelde resultaat dat TCP, in het geval van non-payment, enerzijds zou kunnen weigeren om margin aan ESS te betalen, maar anderzijds op grond van de borgstelling jegens ESS aanspraak zou kunnen maken op de gehele klantvergoeding, inclusief de daarin begrepen margin, die nu juist bestemd was voor ESS.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a062d65ef3e0fd127e265c5803e7f20400a4b9ee1fb58f4704a3185249f65248 | shasum -a 256