Onder 4.10.2 Gerechtshof Amsterdam 9 januari 2024

ABN AMRO stelt terecht dat de verjaringstermijn uiterlijk in september 2011, toen [appellanten] bij ABN AMRO klaagden over de renteswaps, is gaan lopen omdat zij (uiterlijk) toen bekend waren met de gestelde schade (de ‘te veel betaalde rente’) en de daarvoor aansprakelijke persoon (ABN AMRO, die de renteswaps aan hen had verkocht). Kenmerkend voor een renteswap is dat een vaste swaprente wordt ‘geruild’ tegen de variabele rente van de onderliggende variabelrentende financiering. Het effect daarvan is dat de kredietnemer gedurende de looptijd van de renteswap de vaste swaprente betaalt in plaats van de variabele rente van het krediet. Vaststaat dat kredietovereenkomst 1 al bijna twee jaar liep toen [appellanten] renteswap 1 afsloten. Het kan hen niet zijn ontgaan dat hun rentelasten nadat renteswap 1 inging per saldo niet meer variabel maar vast waren. [appellanten] wisten dit in ieder geval toen zij in september 2011 hun beklag deden over de hoge rentelasten van de renteswap ten opzichte van de gedaalde Euriborrente (‘ De rente blijft laag en we betalen ons scheel .’). In de schriftelijke verklaring van [A.] staat voorts:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b60f2d391f1702763da6682f6f284ef350c8fafc3abd7a494c9292d860644cce | shasum -a 256