Onder 5.1. Gerechtshof Amsterdam 22 april 2025

Met grief 1 betoogt [appellant] dat de kantonrechter ten onrechte heeft geoordeeld dat het Tabor College bij het einde van de arbeidsovereenkomst een negatief verlofsaldo mag verrekenen. Het Tabor College heeft volgens [appellant] niet het recht om op basis van de cao VO de verrekening van een negatief verlofsaldo toe te passen. Volgens [appellant] is de bepaling van artikel 14.1 lid 2 van de cao VO in strijd met de systematiek van de artikelen 7:628, 7:638 en 7:639 BW en met een richtlijnconforme uitleg van artikel 7 Richtlijn 2003/88/EG en artikel 31 lid 2 Handvest. Een werkgever heeft weliswaar de bevoegdheid om een collectieve bedrijfsvakantie vast te stellen, maar dat betekent niet dat een loondoorbetalingsverplichting weggecontracteerd kan worden door alle van rijkswege aangewezen schoolvakanties te kwalificeren als vakantieverlof. Niet elke vorm van invloed van de werknemer op het opnemen van zijn vakantie kan worden geacht te zijn weggenomen door eenzijdig van rijkswege vastgestelde schoolvakanties. Daardoor kan in elk geval nimmer een negatief vakantieverlofsaldo ontstaan, nog steeds volgens [appellant] . Nu in de cao VO niets is geregeld over het aanwijzen van verplichte schoolvakanties en de rechtsgevolgen van het ontstaan van een positief en negatief verlofsaldo aan vakantieverlof, is de aanvullende normerende werking van de artikelen 6:248 lid 1 en 7:611 BW van belang. Tot slot stelt [appellant] , onder verwijzing naar verschillende arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: het HvJ EU) (van 9 december 2021, ECLI:EU:C:2021:987, en 25 juni 2020, ECLI:EU:C:2020:504), dat hij door de verplichte schoolsluiting niet in staat is zijn taken te vervullen, zodat voor zijn recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon door Nederland niet de voorwaarde kan worden gesteld dat er daadwerkelijk is gewerkt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/02658d03aeadde4fb1655263237366eb0848abd1a15bdec4597b4c204ed64b35 | shasum -a 256