Onder 5.25 Gerechtshof Amsterdam 22 juli 2025

Bij vonnis van 6 maart 2024 is de man veroordeeld, kort gezegd, tot overdracht aan de vrouw van de bruidsgave (gouden munten met een waarde van € 242.650,-). In zijn arrest van 4 maart 2025 heeft het hof dit vonnis bekrachtigd en onder meer overwogen dat de bij huwelijksakte overeengekomen bruidsgave (onder meer) als een financieel vangnet dient voor de vrouw, en dat de vrouw, die in Nederland woont, naar Iraans recht bij het einde van het huwelijk geen aanspraak kan maken op partneralimentatie en ook niet op de helft van het vermogen dat de man tijdens het huwelijk heeft opgebouwd. Bovendien heeft het hof overwogen dat de rechtbank in de echtscheidingsprocedure heeft geoordeeld dat de vrouw vanwege haar aanspraak op de bruidsgave in staat wordt geacht volledig in haar behoefte te voorzien, omdat de bruidsgave naar haar aard (ook) bedoeld is om bescherming te blijven bieden aan de financiële belangen van de vrouw zodat zij niet onverzorgd achter zal blijven na het huwelijk en deze een bron van inkomsten voor de vrouw vormt. Bij deze stand van zaken is het hof – evenals de rechtbank – van oordeel dat de vrouw met de aan haar uit te keren bruidsgave geacht kan worden volledig in haar (restant) behoefte te voorzien. Daarbij neemt het hof mede in aanmerking dat de vrouw haar huwelijksgerelateerde behoefte heeft gesteld op een bedrag van € 4.043,80 netto per maand (zie punt 59 van haar verweerschrift op zelfstandige verzoeken tevens zelfstandige verzoeken van 27 juni 2023). Geïndexeerd naar 2025 bedraagt deze behoefte € 4.573,66. De vrouw heeft zelf een NBI van € 3.553,- per maand, zodat een aanvullende behoefte resteert van € 1.022,66 netto per maand. Met het bedrag van € 242.650,- dat de vrouw van de man als bruidsgave ontvangt, kan de vrouw gedurende de looptijd van de alimentatieverplichting ruimschoots in deze aanvullende behoefte voorzien. Daarbij kan ook van de vrouw worden verlangd dat zij deels op dit bedrag inteert, nu het de bruidsgave naar Iraans recht (mede) is bedoeld om bescherming te blijven bieden aan de financiële belangen van de vrouw zodat zij niet onverzorgd achter zal blijven na het huwelijk en deze een bron van inkomsten voor de vrouw vormt. Het hof zal de bestreden beschikking dan ook in zoverre bekrachtigen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ee61b5e574e37c744cb03c7f23af0f4b3978cbb9fc48abaed2497f848b4680b5 | shasum -a 256