Onder 4.9 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 25 maart 2014

[appellant] heeft de inhoud van het geschrift, en de stelling van De Amersfoortse dat daaruit volgt dat [appellant] als verdachte van het plegen van een misdrijf door de politie is verhoord, onvoldoende betwist. Met de rechtbank, constateert het hof dat [appellant] heeft verklaard dat hij inderdaad in Eilat is verhoord, zij het volgens hem door de veiligheidsdienst. Dat verklaart evenwel niet waarom er een aanklacht tegen hem is ingediend (hetgeen [appellant] niet heeft betwist; hij stelt slechts dat hij daarvan niet op de hoogte was). In hoger beroep heeft [appellant] nog een verklaring in het geding gebracht waaruit volgt dat hij in Israël geen strafblad (“criminal record”) heeft, maar dat is op zichzelf onvoldoende om te kunnen concluderen dat hij niet verdacht werd van het plegen van een misdrijf. Met het document, in samenhang met de uit het vonnis van het gerechtshof te Jeruzalem blijkende akte van beschuldiging en de verklaring van [appellant] dat hij inderdaad door de Israëlische autoriteiten in Eilat is verhoord, is de stelling van De Amersfoortse dat [appellant] in april 1997 door de Israëlische politie wegens verdenking van het plegen van een misdrijf is verhoord, op overtuigende wijze onderbouwd. [appellant] heeft daartegenover de stelling van De Amersfoortse onvoldoende onderbouwd betwist. Met de rechtbank is het hof van oordeel dat de schriftelijke verklaring van [X] in dat verband onvoldoende is. Er bestond (en bestaat) dan ook geen aanleiding om [appellant] tot (tegen)bewijslevering toe te laten. Op grond van het voorgaande staat vast dat [appellant] verdacht werd van het plegen van een misdrijf en daarover door de Israëlische politie in april 1997 is ondervraagd. De grieven 5 tot en met 9 falen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ae4cdecd87c2663d6a91f1c2cdeb458ade944f31a2f8cc3bc9cd29d1df53182a | shasum -a 256