Onder 4.13 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 25 maart 2014

Met grief 15 richt [appellant] zich ook tegen de (gedeeltelijke) toewijzing door de rechtbank van de onderzoekskosten. Deze grief faalt. De Amersfoortse kan aanspraak maken op vergoeding van de redelijke kosten die zij in redelijkheid heeft moeten maken om de verzwijging door [appellant] te kunnen vaststellen. De Amersfoortse heeft haar vordering terzake voldoende onderbouwd. Dat een deel van de werkzaamheden is verricht na 21 juli 2005 maakt, gelet op hetgeen is overwogen onder rechtsoverweging 4.3, niet dat De Amersfoortse die kosten niet op [appellant] zou kunnen verhalen. Het is ook juist op grond van nadien gebleken feiten dat De Amersfoortse zich op goede gronden op artikel 251 WvK heeft beroepen. Gelet op de aard en omvang van het onderzoek en het internationale karakter daarvan, acht het hof de hoogte van de gemaakte kosten zoals die door de rechtbank zijn toegewezen redelijk. De algemene betwisting daarvan door [appellant] is onvoldoende om tot een andere conclusie te kunnen komen. Dat er in het kader van het onderzoek besprekingen hebben plaatsgevonden (met opdrachtgever, intern en met expert/advocaat) en tactisch onderzoek heeft plaatsgevonden, is redelijk. Anders dan [appellant] stelt is geen nauwkeurige urenspecificatie vereist, maar kan, indien de aard van de te vergoeden kosten daartoe aanleiding geeft, worden volstaan met een schatting van de omvang van de kosten (HR 16 oktober 1998, NJ 1999, 196). Dat in dit verband door De Amersfoortse kosten zijn opgevoerd die onder de vergoeding zoals bedoeld in artikel 237 tot en met 240 Rv vallen, is niet gebleken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ae4cdecd87c2663d6a91f1c2cdeb458ade944f31a2f8cc3bc9cd29d1df53182a | shasum -a 256