Onder 5.9 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 1 april 2014

Ook op grond van artikel 6:106 lid 1 sub b BW kan de vordering niet voor toewijzing in aanmerking komen omdat anders dan [appellante] doet stellen - een rechtstreekse onrechtmatige daad van [geïntimeerde] jegens [appellante] in rechte niet is komen vast te staan. Het hof overweegt hiertoe dat uit het hiervoor aangehaalde arrest van de Hoge Raad van 22 februari 2002 (Taxibus), blijkt dat in geval van overlijden ten gevolge van een ernstig ongeval door overtreding van een veiligheids- of verkeersnorm, alleen dan sprake kan zijn van een onrechtmatige daad jegens een ander dan het slachtoffer (en van vergoedbaarheid van shockschade) als die derde rechtstreeks is geconfronteerd met het ongeval of met de ernstige gevolgen ervan, en deze confrontatie bij de derde een hevige schok teweeg heeft gebracht. Is aan die voorwaarden niet voldaan dan kan een zodanige schade niet worden gevorderd in verband met het limitatieve stelsel, aldus de Hoge Raad. In dat geval doet zich derhalve niet de situatie van artikel 6:106 lid 1 sub b BW voor. De stelling van [appellante] dat het gepleegd zijn van het onderhavige delict op zichzelf reeds meebrengt dat [geïntimeerde] jegens haar onrechtmatig heeft gehandeld, kan dan ook geen stand houden. Nu voorts gesteld noch gebleken is dat het geestelijk letsel van [appellante] voortvloeit uit een hevige emotionele schok die teweeg is gebracht door de waarneming van de daad of de directe confrontatie met de ernstige gevolgen daarvan, kan - gelet op het vorenstaande - ook in zoverre de schade van [appellante] niet voor vergoeding in aanmerking komen. Zoals voortvloeit uit hetgeen het hof hiervoor onder rechtsoverweging 5.3, 5.4 en 5.5. heeft overwogen, kent het Nederlandse recht (nog) geen mogelijkheid om psychische schade als gevolg van het overlijden van een dierbare naaste, zoals een partner, te vergoeden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f4f79c2faf16ec7cdcfa85d9b1488a6bb1ce0257127789b8a42a4f2e17aa54ff | shasum -a 256