Onder 6.11 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 9 februari 2016

Op 1 mei 2013 heeft een gesprek plaatsgevonden tussen partijen en hun vertegenwoordigers. Wanneer in aanmerking wordt genomen dat het letsel in mei 2013 al ruim vijfeneenhalf jaar geleden was ontstaan, de afhandeling van de zaak geruime tijd stil had gelegen en NN op grond van (gedragsregel 5 van) de Gedragscode Behandeling Letselschade (hierna: GBL) ook gehouden was minimaal eenmaal per jaar persoonlijk contact met [appellante] te hebben, is begrijpelijk dat NN heeft besloten tot dat gesprek. Daar was alle reden toe. Bij gelegenheid van het pleidooi is gebleken dat, anders dan het hof uit de stellingen van NN had opgemaakt, bij NN op dat moment geen sprake was van groot wantrouwen jegens [appellante] . Mr. V.d. Kolk heeft over de aanleiding tot het gesprek het volgende verklaard: “De medisch adviseur gaf aan het niet te vertrouwen. Met name de migraine-problematiek klopte niet. Hij geloofde niet dat [appellante] zo veel last zou hebben en dacht ook dat er een verband was met de ruggenprikproblematiek. Daarnaast was het zo dat ik en mevrouw [schaderegelaar NN] , letselschadebehandelaar bij NN, nieuw waren bij deze zaak. De gedachte was tevens om een gesprek aan te gaan en kijken wat we verder kunnen doen. Wellicht zelfs de zaak afdoen. Het was zeker niet zo dat op het moment van het gesprek mevrouw [schaderegelaar NN] en ik dachten dat er niets van klopte.” Dat de medisch adviseur van NN de zaak ‘niet vertrouwde’ betekent niet dat de medisch adviseur aanleiding zag tot fraude, maar dat de medisch adviseur twijfels had over het bestaan van causaal verband tussen de door [appellante] gestelde klachten en het ongeval. Het bestaan van een twijfel van die soort bij een medisch adviseur van een verzekeraar is in zaken als deze, een whiplashzaak waarin een forse schade wordt geclaimd, eerder regel dan uitzondering.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e8b0820cf009eea1a0af8ce1329a55dd80a2211fc198db20369b73b8fd19b758 | shasum -a 256