Onder 2.9 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 29 maart 2016

[appellante ] heeft eerst bij memorie na enquête aangevoerd dat [geïntimeerde] - samengevat weergegeven - bij het aangaan van de overeenkomst mede namens zijn vrouw is opgetreden. Het hof gaat aan deze stelling voorbij. Het innemen van deze stelling in dit stadium van de procedure is namelijk in strijd met de in hoger beroep geldende twee-conclusie-regel. Dat zich één van de in de jurisprudentie aanvaarde uitzonderingen op deze in beginsel strakke regel voordoet, is gesteld noch gebleken. De enkele omstandigheid dat [geïntimeerde] in zijn memorie van antwoord na enquête hierop kort heeft gereageerd, is onvoldoende voor de conclusie dat hij uitbreiding van de rechtsstrijd op dit punt alsnog ondubbelzinnig heeft aanvaard; [geïntimeerde] heeft het betoog van [appellante ] terzake ook niet als een nieuwe grief behoeven te onderkennen (vgl. HR 10 september 2010, ECLI:NL:HR:2010:BM6086). Bovendien heeft [appellante ] - indachtig de beschermingsgedachte achter de artt. 1:88 e.v. BW - niet voldoende concreet onderbouwd op welke grond een door [geïntimeerde] opgewekte schijn van volmachtverlening voor risico van diens echtgenote zou komen, zodat ook om die reden de stelling doel mist.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0dbb2fa17cddc0b5a1bf670c797774ebf615800997ba6bce0a3cba5455a94f5f | shasum -a 256