Onder 4.6. Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 5 juli 2016

Belanghebbende kon in 2009 – het jaar waarin het incident heeft plaatsgevonden en de Minister de toezegging heeft gedaan die de aanspraak deed ontstaan die belanghebbende had op een vergoeding – nog geen recht op schadevergoeding ontlenen aan het Waarborgfonds. Het Waarborgfonds is immers pas nadien opgericht en operationeel geworden. Bevestiging daarvan kan worden gevonden in de brief van 15 december 2009 (zie 2.4) waarin de Minister heeft geschreven dat belanghebbende nog geen beroep kan doen op het Waarborgfonds. Dat nadien in het Reglement van het Waarborgfonds (zie 2.6) is opgenomen dat ook een schadevergoeding kan worden toegekend die betrekking heeft op een incident dat heeft plaatsgevonden na 23 november 2005, maakt dit niet anders. Evenmin doet aan dit oordeel af dat de uitkering in 2010 is geaccordeerd door het bestuur van het Waarborgfonds (zie 2.8). Gelet daarop kan niet worden gezegd dat de schadevergoeding is ontleend aan een rechtspositionele regeling (vgl. HR 3 november 1993, nr. 29.466, ECLI:NL:HR:1993: BH9099, BNB 1994/22; HR 21 februari 2001, nr. 35.796, ECLI:NL:HR:2001:AB0164). Nu ook anderszins niet van enige afspraak is gebleken waaruit de schadevergoeding is voortgevloeid, is van een bijzondere omstandigheid, anders dan de Inspecteur betoogt, derhalve geen sprake. De omstandigheid dat in het arbeidsvoorwaardenakkoord 2005-2007 is overeengekomen dat een waarborgfonds zal worden opgericht, maakt naar het oordeel van het Hof niet dat belanghebbende vóór de toezegging door de Minister in de brief van 15 december 2009 –derhalve nog voordat een dergelijk fonds was opgericht – een rechtens afdwingbare aanspraak op een vergoeding als de onderhavige had. Het Hof vindt ook voor dit oordeel steun in de brief van de Minister van 15 december 2009 (zie 2.4).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6ea6640bc2461baa74da2a15d3825320720d017f25d4cbeadd7e6dafd5dde72b | shasum -a 256