Onder 5.14 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 19 augustus 2016

Voor wat betreft de gevorderde netto onkostenvergoeding overweegt het hof als volgt. Uit artikel 7 van de arbeidsovereenkomst leidt het hof af dat onderscheid dient worden gemaakt tussen de “vaste netto reiskostenvergoeding” ten behoeve van het woon-werkverkeer, als omschreven in het eerste lid en de in het derde lid van artikel 7 genoemde vaste verblijfskostenvergoeding van € 900,- netto per maand ten behoeve van het reizen naar de fabriek in Bosnië. Nu de in het eerste lid genoemde reiskostenvergoeding een vaste vergoeding betreft zal het hof deze toewijzen over de periode waarover ook loon toewijsbaar is geoordeeld, zijnde 23 november 2015 tot 1 maart 2016. Het hof begrijpt dat dit ziet op een bedrag van € 600,- per maand. De vergoeding van het derde lid ten bedrage van € 900,- per maand zal het hof afwijzen nu deze vergoeding krachtens de genoemde bepaling uitdrukkelijk strekt om naar de fabriek in Bosnië te reizen. Tussen partijen staat vast dat [verzoeker] geen werkzaamheden heeft verricht en dus ook niet deze kosten heeft gemaakt. De enkele omstandigheid dat over een ‘vaste’ onkostenvergoeding wordt gesproken is onvoldoende voor toewijzing. Hetzelfde geldt voor de omstandigheid dat [verzoeker] de vergoeding in de periode mei tot en met september 2015 heeft ontvangen zonder dat de vraag werd gesteld of de kosten waren gemaakt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/78622d5c6b330d6d1ceb97fb7358c98f06028c56cb5976d160aceda2c6f3d24e | shasum -a 256