Onder 5.2 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 29 november 2016

Het hof oordeelt met de pachtkamer in eerste aanleg dat [appellant] door het ondertekenen van de pachtontbindingsverklaring heeft ingestemd met een voortzetting van de pacht, minus 1 hectare, op basis van een geliberaliseerde overeenkomst voor de duur van maximaal vier jaren. Uit het hiervoor onder 3.1 aangehaalde blijkt dat partijen voor de voortzetting van hun pachtrelatie hebben beoogd het geliberaliseerde regime voor overeenkomsten van 6 jaren of korter toe te passen. Schriftelijke uitsluiting van de in artikel 7:397 lid 1 BW genoemde bepalingen was niet vereist. De overeenkomst is - weliswaar niet binnen twee maanden, waarover hierna meer - ingezonden naar de Grondkamer en ongewijzigd goedgekeurd. Nadere vastlegging van de geliberaliseerde pachtovereenkomst was naar het oordeel van het hof niet nodig, ondanks de pogingen daartoe van de gemeente. Ook niet van belang is dat de gemeente haar bevoegdheid het maximum te berekenen voor geliberaliseerde pacht niet heeft gebruikt, maar (kennelijk) heeft vastgehouden aan de pachtprijs per hectare voor de per 1 januari 2010 beëindigde reguliere pachtovereenkomst. Tot slot brengt de formulering, dat de pachter het verpachte opnieuw “kan” pachten niet mee dat een nadere vastlegging nodig was, temeer nu tussen partijen vast staat dat [appellant] de gronden na 1 januari 2010 is blijven gebruiken tegen een vergoeding en dat na ondertekening van de pachtontbindingsverklaring op 19 mei 2010 heeft voortgezet. Kennelijk bestond over deze vorm van voortzetting op het moment van ondertekening al overeenstemming. Uit dat voortgezette gebruik volgt bovendien dat pachter het verpachte daadwerkelijk opnieuw heeft gepacht zodat de mogelijkheid ten tijde van de ondertekening reeds een tussen partijen vaststaand feit was.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c8c6862720bb3a7084421f53669068c75c6692fd88291fd4c9ff0479c613b3c3 | shasum -a 256