Onder 5.17 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 27 februari 2018

Het hof volgt Dexia overigens in haar betoog dat conform het arrest van de Hoge Raad van 2 september 2016 (ECLI:NL:HR:2016:2012) de schending van de wettelijke plicht door de tussenpersoon ex artikel 41 van de toenmalige Nadere Regeling Toezicht Effectenverkeer 1999 als een zelfstandige onrechtmatige daadsactie moet worden beschouwd. Zoals hiervoor uiteengezet beschouwt de Hoge Raad deze gebeurtenis als een (extra) onrechtmatigheidsgrond die ernstiger is dan de in eerdere jurisprudentie aanvaarde onrechtmatige daad omdat het hier gaat om een cliënt die door de dienstverlener is geadviseerd. In deze constructie hoeft de cliënt minder snel bedacht te zijn op, en zich minder snel eigener beweging te verdiepen in, niet vermelde risico’s dan degene die zich wendt tot een aanbieder van een effectenleaseproduct. Dat laat onverlet dat de grondslag in beide gevallen de onrechtmatige daad is en dat de daarop steunende vorderingen eerst op grond van artikel 7:907 lid 5 BW en later in de brieven van 23 en 24 januari 2012 (voortbouwend op de brief van 25 juli 2005) expliciet zijn gestuit. Beide rechtsvorderingen vragen immers om vergoeding van schade waarin de WCAM-overeenkomst voorziet. Het verjaringsverweer van Dexia gaat daarom niet op.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/19ff37f1deca76053ddc15075aacf5f108973488f0db4f9f260bcd726313eac1 | shasum -a 256