Onder 3.2 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 20 juni 2018

[appellante] kan zich met het oordeel van de rechtbank niet verenigen en voert daartoe het volgende aan. Indien aanvragers zich goed van hun taak hadden gekweten, was het boedeltekort en daarmee de vordering van aanvragers nihil geweest. In dit kader heeft [appellante] aangevoerd dat aanvragers de debiteuren in het faillissement van MSW niet hebben geïnd en ten onrechte vorderingen van crediteuren hebben erkend, zoals de vordering van Economische Zaken. [appellante] heeft het voornemen om de curatoren in rechte te betrekken en het is niet uit te sluiten dat de vorderingen zullen worden toegewezen. [appellante] heeft voorts aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte heeft aangenomen dat aan het vereiste van pluraliteit is voldaan. De hypothecaire vordering van Van Lanschot Bankiers NV (hierna: Van Lanschot) kan niet als steunvordering worden aangemerkt. Het betreft hier namelijk een zogenoemde huishoudelijke schuld. Daarnaast is de bank, als separatist, geen schuldeiser in het faillissement (van [appellante] ). De bank wordt slechts schuldeiser in het faillissement (van [appellante] ) indien sprake is van een restschuld. De rechtbank heeft verder ten onrechte, zonder verder nader onderzoek te doen, enkel op basis van de omvang van de vordering van aanvragers geoordeeld dat sprake is van een toestand van te hebben opgehouden te betalen. Om deze toestand aan te kunnen nemen is de hoogte van de vordering echter (in beginsel) niet van belang. Dat [appellante] geweigerd heeft een regeling te treffen met aanvragers betekent geenszins dat zij in een toestand verkeert van te hebben opgehouden te betalen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/11076f45655d6f9bfc84b327325cacbc9f738293d721796ad289a8b59431fad9 | shasum -a 256