Onder 3.8 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 20 juni 2018

Dat er een boedeltekort is in het faillissement van MSW wordt niet door [appellante] betwist, alleen is het tekort volgens [appellante] te wijten aan aanvragers. [appellante] heeft aangevoerd dat aanvragers hun taak niet naar behoren hebben verricht door debiteuren niet te innen en crediteuren, waaronder Economische Zaken, ten onrechte te erkennen. Hadden aanvragers hun taak naar behoren vervuld dan zou er geen boedeltekort zijn, aldus [appellante] . In de tegen [appellante] gevoerde bestuurdersaansprakelijkheidsprocedure had [appellante] deze verwijten aan het adres van aanvragers aan de orde kunnen stellen. Het hof constateert in dit kader dat [appellante] de stelling van aanvragers, inhoudende dat de wijze waarop aanvragers hun taak hebben vervuld al in de bestuurdersaansprakelijkheidsprocedure aan de orde is gekomen en niet heeft geleid tot matiging van het tekort, ook niet heeft weersproken. Niet gebleken is verder dat de klachten van [appellante] tegen aanvragers (verzoeken op basis van artikel 69 Fw) erin hebben geresulteerd dat het boedeltekort naar beneden bijgesteld diende te worden. Wat rest is een gestelde vordering van [appellante] op aanvragers, maar de gegrondheid van deze vordering is naar het oordeel van het hof, gelet ook op de gevoerde aansprakelijkheidsprocedure en de afgewezen verzoeken ex artikel 69 Fw, niet summierlijk komen vast te staan. Door [appellante] is overigens ook niet toegelicht hoe de eventuele gegrondheid van een vordering op aanvragers leidt tot het volledig wegvallen van de aansprakelijkheid van [appellante] voor het vastgestelde boedeltekort. Het verweer van [appellante] tegen de vordering van aanvragers wordt dan ook verworpen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/11076f45655d6f9bfc84b327325cacbc9f738293d721796ad289a8b59431fad9 | shasum -a 256