Onder 4.13 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 11 september 2018

Het hof is van oordeel dat het verwijt van [geïntimeerde] aan VT dat uiteindelijk de vordering op [B] door toedoen van VT niet is verhaald door hem onvoldoende is onderbouwd. Er is in twee instanties over de vordering geprocedeerd, wat blijk geeft van serieuze pogingen om de vordering betaald te krijgen. In de stukken van partijen is sprake van een briefje van de advocaat van [B] met een voorstel, maar het hof heeft dat briefje niet aangetroffen. Daardoor is onduidelijk wat het voorstel behelsde: een definitieve en onvoorwaardelijke toezegging om het vonnis in de eerste aanleg na te komen was het kennelijk niet, nu het om een storting in depot ging en [B] hoger beroep heeft ingesteld. Het hof betrekt daarbij dat [geïntimeerde] met de incasso-opdracht aan VT de regie heeft gegeven over de wijze waarop VT aan die opdracht uitvoering gaf. Behoudens aanwijzingen voor het tegendeel, die ontbreken, heeft VT in redelijkheid kunnen besluiten een aanbod tot een storting in depot naast zich neer te leggen en te opteren voor volledige en onvoorwaardelijke incassering. Zulks temeer nu VT onweersproken heeft gesteld dat het aanbod voor een storting in depot niet serieus bedoeld was, maar enkel bedoeld om tijd te winnen en de nakoming van een toezegging voor een depot niet was gewaarborgd. [geïntimeerde] heeft evenmin toereikend onderbouwd gesteld dat [B] verhaal bood voor de vordering, maar dat dit door toedoen of anderszins aan VT toe te rekenen feiten en

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5de8e00a1e4b73b469dc9d0adffda16cc54b050b99ed1d2ad50fbea42a88dee5 | shasum -a 256