Onder 5.8 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 21 maart 2019

Gezien het vorenstaande stelt het hof vast dat de voornaamste oorzaak van de verkoop van de woning was gelegen in de omstandigheden dat reeds voor aanvang van het bewind sprake was van een zeer complexe schuldensituatie en een betalingsachterstand in de hypotheek die in het kader van een voor [verzoeker] noodzakelijk geachte schuldsanering onvermijdelijk zou moeten leiden tot verkoop van de woning. Tijdens het bewind heeft [verweerder1] zich ten behoeve van [verzoeker] nog ingespannen om uitstel te krijgen van [F] voor het aflossen van de betalingsachterstand betreffende de hypothecaire geldlening, door in die periode te proberen tot een oplossing te komen met de overige schuldeisers en de woning op die manier eventueel nog te kunnen behouden voor [verzoeker] . Dit is echter niet gelukt, waardoor [F] heeft besloten om gebruik te maken van haar recht als hypotheekverstrekker om verkoop van de woning af te dwingen. Dit besluit heeft geleid tot de verkoop van de woning, en dus niet het handelen van of nalaten door [verweerder1] . Vervolgens heeft het Waarborgfonds het aan [F] betaalde bedrag ter zake van de restschuld van de hypothecaire lening, na de gedeeltelijke inlossing via de gerealiseerde verkoopopbrengst, verhaald op [verzoeker] omdat, volgens het Waarborgfonds, niet was voldaan aan de voorwaarden van de Hypotheekgarantie, met name dat [verzoeker] niet te goeder trouw was ten aanzien van het niet kunnen betalen van de hypotheek. Voor zover [verzoeker] van oordeel is dat het aan [verweerder1] te wijten is dat [verzoeker] geen gebruik kon maken van de Hypotheekgarantie, heeft hij dat standpunt, in het licht van de gemotiveerde betwisting daarvan door [verweerder1] , onvoldoende onderbouwd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9ddc19adc1f84ce9e1a3b1278b18be26dc40c9221aafc91719e11d66879d316e | shasum -a 256