Onder 1.36 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 20 augustus 2019

Het hof hecht eraan nu in één uitspraak duidelijk te maken waar de vrouw zich aan te houden heeft. Eerdere veroordelingen staan daar niet aan in de weg, omdat in kort geding opnieuw een oordeel kan worden gegeven op een gelijkluidende vordering. Het gevolg daarvan is, dat het eerdere vonnis in kort geding - waarvan het maximum aan te verbeuren bedragen aan dwangsommen inmiddels is verjaard - zijn betekenis verliest en niet meer ten uitvoer gelegd kan worden (HR 24 oktober 2003, NJ 2004/558). De voorzieningenrechter had dus niet behoeven "terug te vallen" op de uitspraken uit 2013, maar had de vorderingen van de man, voor zover daarin in die uitspraken al was voorzien, kunnen toewijzen. Nu de man in incidenteel appel zijn vordering in eerste aanleg heeft herhaald, biedt dat ruimte om nu in één uitspraak alle noodzakelijke voorzieningen te geven. Het hof zal daartoe overgaan, met inachtneming van de beoordeling van de al behandelde grieven van de vrouw, de hierna nog te bespreken grieven van de man, en de omschrijving en bedoeling van de vordering die hij in incidenteel appel heeft ingesteld. Dit alles met kanttekeningen en beperkingen zoals het hof binnen het kader van dit kort geding wenselijk of noodzakelijk acht om aan de belangen van beide partijen recht te doen. Het hof merkt hierbij op dat waar in het petitum staat "op eerste verzoek van zowel de man als de makelaar", daarmee kennelijk (taalkundig gezien) gedoeld wordt op een gezamenlijk verzoek van de man en de makelaar; het hof zal daarmee rekening houden bij de formulering van het dictum.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/49cd668a758c8d8ba45db38e50a9782e9ad99a38ca3be7d7aff8097fc4b6ce24 | shasum -a 256