Onder 3.5 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 20 januari 2020

[appellant] is bestuurder van verschillende vennootschappen, waaronder van E.F. Beheer B.V. (hierna: EF Beheer). Voor meerdere van deze vennootschappen heeft hij in deze hoedanigheid werkzaamheden verricht en dat doet hij ook nog steeds. Ter zitting heeft hij toegelicht dat hij zich onder meer bezig houdt met het voeren van een discussie met de belastingdienst over met de fiscus gesloten overeenkomsten en in dat kader mede overleg voert met het Ministerie van Financiën. [appellant] heeft toegelicht dat het gaat om gebruikmaking van de regeling om herwaarderingsreserves binnen de groep te kunnen verrekenen met fiscaal compensabele verliezen binnen de fiscale eenheid. [appellant] verricht deze werkzaamheden onbezoldigd. Het laat zich aanzien dat deze werkzaamheden, die tot voordeel van EF Beheer en/of andere vennootschappen strekken, van een dusdanige aard en omvang zijn dat hiervoor een redelijke vergoeding in de zin van art. 479a Rv verschuldigd is door de betreffende vennootschappen aan (de faillissementsboedel van) [appellant] . Het hof neemt daarbij mede in aanmerking dat [appellant] de curator per e-mail van 8 september 2014 (productie 7 bij het verzoekschrift) heeft meegedeeld dat hij over de maanden juni tot en met oktober 2014 nog wel vergoedingen heeft ontvangen voor zijn advieswerkzaamheden. [appellant] heeft ter zitting toegelicht dat hij nadien geen vergoedingen meer ontving omdat hij met pensioen is gegaan, maar hij heeft niet duidelijk gemaakt dat zijn werkzaamheden vanaf dat moment daadwerkelijk zijn verminderd of anders van aard zijn geworden. Dit maakt dan ook niet dat voor nadien verrichtte werkzaamheden geen redelijk loon verschuldigd is. [appellant] heeft ter zitting ook aangevoerd dat hij vindt dat voor de werkzaamheden geen vergoeding verschuldigd is, omdat de werkzaamheden niet kunnen worden overgedragen aan een (financieel of fiscaal) adviseur, omdat alleen hij vanwege zijn kennis van de materie deze werkzaamheden kan verrichten. Het hof ziet hierin echter een reden te meer om aan te nemen dat sprake is van werkzaamheden waarvoor een redelijke vergoeding verschuldigd is. Naar het oordeel van het hof is er dan ook nog zicht op actief (in de vorm van vorderingen op vennootschappen waarvan [appellant] bestuurder is of is geweest) in het faillissement van [appellant] dat mogelijk te gelde kan worden gemaakt ten behoeve van de schuldeisers. Dat de curator tot nu toe geen gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid om een vordering in te stellen op de voet van art. 479a Rv mag zo zijn, maar kan [belanghebbende] als schuldeiser niet worden tegengeworpen. Naast deze vorderingen uit hoofde van een redelijk loon heeft [appellant] ter zitting medegedeeld dat de Belastingdienst (mogelijk) onrechtmatig jegens hem heeft gehandeld, zodat er - uitgaande van zijn eigen standpunt hierover - ook nog een vordering tot schadevergoeding aanwezig zou kunnen zijn die tot het actief in het faillissement behoort.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dca69f7439904976a15309d61873b0dd7483fa2faba93945e4d9d1d06eb6abe9 | shasum -a 256