Onder 3.9 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 6 oktober 2020

Partijen zijn het erover eens dat tussen hen (onder meer) omstreeks 15 juli 2015 is afgesproken om een bankgarantie van € 100.000 te stellen als zekerheid voor de openstaande facturen. Verder staat vast dat de bestuurders op 27 augustus 2015 een concept bankgarantie van de Rabobank aan Dusseldorp ter goedkeuring hebben doorgestuurd, waarop Dusseldorp meteen akkoord heeft gegeven. Op 12 september 2015 heeft [bestuurder1] telefonisch gesproken met een voormalige werknemer van Dusseldorp, de heer [werknemer Dusseldorp] , naar aanleiding van het uitblijven van een ondertekende bankgarantie. Er is vervolgens op 22 september 2015 een bespreking geweest, waarbij namens WBC [bestuurder1] en [bestuurder2] aanwezig waren en namens Dusseldorp de heren [B] en [werknemer Dusseldorp] . De partijen verschillen van mening over wat er tijdens die bespreking is voorgevallen. Volgens Dusseldorp hebben [bestuurder1] en [bestuurder2] tijdens die bespreking (nogmaals) aangegeven dat de bank alleen een bankgarantie wilde afgeven als zij een contragarantie zouden geven en dat wilden zij niet. Volgens de bestuurders daarentegen was een dergelijke eis door de bank niet gesteld, was de bankgarantie daadwerkelijk definitief afgegeven en hebben zij deze tijdens die bespreking de getekende bankgarantie getoond. Omdat WBC toch al binnen een week de openstaande vorderingen zou kunnen betalen met de per 1 oktober 2015 te verwachten financiering van € 3.500.000 van Roverco, hebben [bestuurder1] en [bestuurder2] aangegeven dat zij deze bankgarantie op dat moment niet meer aan WBC wilde afgeven omdat dat niet meer nodig was. Deze bankgarantie zou dan niet meer van de totale garantiefaciliteit af gaan, zodat die ruimte in de faciliteit voor andere projecten kon worden gebruikt. [werknemer Dusseldorp] zou daarmee namens Dusseldorp hebben ingestemd, aldus de bestuurders

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0bacb35b83db00ca6fbc25e65c93a91010fbd3239fb01839c26c0216211cfa9c | shasum -a 256