Onder 5.7 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 17 november 2020

De vordering van de man (en de schuld van de vrouw) is gebaseerd op de (over)waarde van de woning op het moment van aangaan van het huwelijk. De woning is voorafgaand aan het opmaken van de huwelijkse voorwaarden en bijbehorende staat van aanbrengsten op aanraden van de notaris getaxeerd, zo verklaarde de man op de mondelinge behandeling. Door deze regeling wordt bereikt dat de man bij het einde van het huwelijk toekomt de (over)waarde ter hoogte van f 125.000,- die de woning aan het begin van het huwelijk had. Dat verhoudt zich er niet mee dat de gehele waarde van de woning buiten de verrekening zou vallen. Indien, zoals de man stelt, de waarde van de woning geheel buiten de verrekening zou moeten worden gehouden, zou een dergelijke bepaling in de staat van aanbrengsten en een taxatie van de woning immers in het geheel niet nodig en dus onbegrijpelijk zijn geweest. De man heeft ook anderszins niet kunnen toelichten waarom een taxatie van de woning indertijd heeft plaatsgevonden. Het kan daarom enkel zo zijn dat de waardebepaling destijds een startpunt is geweest voor het kunnen vaststellen van de waardevermeerdering tijdens het huwelijk. Dat de notaris de bedoeling van partijen verkeerd zou hebben begrepen zoals de man stelt, wordt door de vrouw betwist en door de man ook niet onderbouwd. De man heeft ook niet een daartoe strekkend bewijsaanbod gedaan. Door de specifieke regeling in de staat van aanbrengsten ten aanzien van waarde van de woning aan het begin van het huwelijk valt de waardevermeerdering van die woning tijdens het huwelijk onder de verrekening. De bepalingen in de huwelijkse voorwaarden in samenhang met de bepaling in de staat van aanbrengsten kunnen naar het oordeel van het hof niet anders worden gelezen en begrepen dan hiervoor overwogen. Grief 1 faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b7ad46215fd525e6f0253a001dff39a49e1d476cb2d1148b015c67850630154c | shasum -a 256