Onder 4.16. Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 16 maart 2021

Artikel 6, eerste lid, van de Wet op de belasting van personenauto’s en motorrijwielen 1992 (hierna: de Wet BPM) bepaalt dat BPM op aangifte voldaan dient te worden. Daaruit volgt dat de BPM een voldoeningsbelasting is. Dit betekent dat het in eerste instantie aan de belastingplichtige is om zijn belastingschuld vast te stellen. De inspecteur heeft hier slechts een controlerende taak en komt in actie als de door de belastingplichtige verschuldigde belasting niet, niet tijdig of — naar de mening van de inspecteur — niet tot het juiste bedrag is voldaan. Belanghebbende is vrij om in bezwaar elementen van de aangifte aan de orde te stellen en op grond daarvan het standpunt in te nemen dat het bedrag dat op aangifte is voldaan door hem te hoog is vastgesteld. Gelet op het karakter van een voldoeningsbelasting is het Hof van oordeel dat het de Inspecteur in dit geval vrij staat om, bij de behandeling van het bezwaar tegen het bedrag dat op aangifte is voldaan, op basis van andere elementen van de aangifte dan op grond waarvan belanghebbende in bezwaar is gekomen, het standpunt in te nemen dat het bedrag dat op aangifte is voldaan toch niet te hoog is. Het Hof betrekt in zijn oordeel dat in dit geval sprake is van een aangifte voor één auto, zodat de zogenoemde interne compensatie zich niet uitstrekt over verschillende auto’s (vgl. Hof, 10 januari 2017, nr. 15/00182 en 15/00270, ECLI:NL:GHARL:2017:131).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/df875186c5c016f92c1a287e7b71da815d24355cd5100f26b371a2d0f67a7ac8 | shasum -a 256