Onder 1.10. Gerechtshof Den Haag 2 juli 2013

Bij het bestreden (eind)vonnis van 20 juli 2012 zijn de vorderingen van [appellant] afgewezen en is hij in de proceskosten veroordeeld. De kantonrechter heeft daartoe - kort samengevat en voor zover in hoger beroep nog van belang - als volgt geoordeeld. Het verjaringsverweer is beoordeeld aan de hand van de in HR 28 april 2000, LJN: AA5635, NJ 2000, 430 (Van Hese/De Schelde) genoemde gezichtspunten. Bij de behandeling van gezichtspunt c ("in welke mate kan de gebeurtenis de aangesprokene worden verweten?") heeft de kantonrechter eerst de in r.o. 1.8 genoemde vijf manieren van (mogelijke) blootstelling van [appellant] aan asbest beoordeeld. De in r.o. 1.8 als a., b. en e. aangeduide manieren van blootstelling zijn door de kantonrechter als onvoldoende onderbouwd en onaannemelijk verworpen, terwijl die van c. en d. zijn aanvaard (r.o.' en 5.9 tot en met 5.15 van het eindvonnis). Uitgaande van die manieren van blootstelling (kort gezegd: blootstelling aan asbest in de machinekamer bij onderhoudswerkzaamheden aan leidingen met asbesthoudende isolatie) heeft de kantonrechter geoordeeld dat niet aannemelijk is dat Maersk haar zorgplicht jegens [appellant] heeft geschonden en dat er geen of slechts een geringe mate van verwijtbaarheid is aan de zijde van Maersk. Bij de (uiteindelijke) weging van de gezichtspunten heeft de kantonrechter geoordeeld dat er onvoldoende grond is de verjaringsregel van art. 3:310 lid 2 BW buiten toepassing te laten, waarbij hij de vorderingen heeft afgewezen op grond van verjaring.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/891e02bb2075c4e534befacada6db5d24089a5ac19e3735cdc7c5ceb316ddbc0 | shasum -a 256