Onder 2 Gerechtshof Den Haag 15 april 2014

24. Het hof overweegt als volgt. De man vermeerdert zijn vordering in hoger beroep. De wet verzet zich daar niet tegen (artikel 353 jo 130 lid 1 Rv). De betreffende vordering staat in het petitum onder G. Blijkens genoemde productie 67 gaat het hier om kosten over de jaren 1992 tot en met 2000. Het hof stelt voorop dat op de man geen juridische verplichting rustte om bij te dragen in het levensonderhoud van deze twee kinderen. Dat de man desalniettemin toch bepaalde kosten van deze kinderen (mede) heeft voldaan berust(te), naar het hof aanneemt, op het uitgangspunt dat het hier ook volgens de man kosten van de gemeenschappelijke huishouding betrof dan wel een dringende verplichting van moraal en fatsoen als bedoeld in artikel 1 van de samenlevingsovereenkomst, ofwel een natuurlijke verbintenis jegens de vrouw en/of genoemde kinderen. Zo indien dan als sprake zou kunnen zijn van een vordering tot terugbetaling als thans door de man ingesteld rijst de vraag of die vordering verjaard is. De man bestrijdt naar het hof begrijpt niet dat deze vordering in beginsel verjaard is, maar beroept zich in dat kader op de verlengingsgrond van artikel 3:321 lid 1 onder e BW. Een grond voor verlenging van de verjaring bestaat tussen de schuldeiser en zijn schuldenaar die opzettelijk het bestaan van de schuld of de opeisbaarheid daarvan verborgen houdt. Het hof is van oordeel dat, zo al sprake is geweest van een verborgen houden door de vrouw, hetgeen wel is gesteld maar in het geheel niet is gebleken, hetgeen de man stelt onvoldoende is om uit te gaan van enige opzet van de vrouw als in genoemd artikel bedoeld. De grief faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c195ec7d624296c63b31dbeb5173b7e36cf070fa2dce9480091ed0e3215ff830 | shasum -a 256