Onder 37. Gerechtshof Den Haag 14 mei 2014

Tussen het moment waarop eiseres voor het eerst is aangeschreven (4 maart 2003) en de dagtekening van voormelde navorderingsaanslagen (31 december 2003) is een periode van bijna tien maanden verstreken. In die periode heeft verweerder onder meer zijn verzoek om informatie herhaald en heeft hij eiseres uitgenodigd voor een gesprek op het kantoor van de belastingdienst op 24 april 2003. Nadat eiseres aan de uitnodiging voor een gesprek geen gehoor had gegeven, heeft verweerder eiseres bij brief van 24 april 2003 in kennis gesteld van zijn voornemen om de navorderingsaanslagen op te leggen. Bij brief van 7 mei 2003 heeft de toenmalige gemachtigde van eiseres op deze kennisgeving gereageerd. Vervolgens is op 20 juni 2003 het proces-verbaal van identificatie opgemaakt. Naar verweerder ter zitting heeft verklaard is dit proces-verbaal opgemaakt omdat eiseres bleef ontkennen rekeninghouder te zijn (geweest). Bij de zogenoemde meewerkers en inkeerders is geen proces-verbaal van identificatie opgemaakt. Voorts heeft verweerder ter zitting verklaard dat sprake was van een zeer grote werkstroom, dat er geen bijstand werd verleend door andere regio’s en dat de navorderingsaanslagen over de jaren 1991 en 1992 handmatig moesten worden opgelegd. Gezien deze feiten en omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat met het voorbereiden en vaststellen van de navorderingsaanslagen geen langere termijn is gemoeid dan op grond van het evenredigheidsbeginsel kan worden aanvaard.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ec234f995821545dd5c3af33b28d7136ddf0a4bc5248cebe821b97ddca96b39c | shasum -a 256