Onder 3.2 Gerechtshof Den Haag 2 september 2014

De grief van Dexia is gericht tegen het oordeel van de kantonrechter dat de op de eindafrekening in rekening gebrachte resterende termijnen ten tijde van de beëindiging, buiten beschouwing dienen te blijven. Volgens Dexia past voornoemd oordeel niet binnen de vaste uitgangspunten van het rekenmodel en van de Hoge Raad. Deze uitgangspunten zijn immers dat i) gesloten effectenlease-overeenkomsten als zodanig rechtsgeldig zijn, ook als bij het sluiten daarvan onvoldoende invulling is gegeven aan de zorgplicht; ii) de bedragen die uit hoofde van die effectenlease-overeenkomsten verschuldigd zijn als schade kwalificeren als gevolg van de onrechtmatige daad die bestaat uit het verzuim van de zorgplicht, met dien verstande dat die schade op grond van eigen schuld aan de zijde van de afnemer geheel of gedeeltelijk voor zijn rekening blijft, waarbij iii) voor de mate van eigen schuld per schadepost gedifferentieerd kan worden, waarbij het echter niet uitmaakt of het gaat om betaalde of verschuldigde bedragen. Toen [gedaagde] de overeenkomsten aanging heeft hij begrepen – of in ieder geval moeten begrijpen – dat hij bij tussentijdse beëindiging van deze overeenkomsten binnen de looptijd, de in deze overeenkomsten uitgedrukte vergoeding zou moeten betalen. Er bestaat dus – aldus Dexia – geen verschil met de betaalde en de verschuldigd gebleven maandtermijnen, die voor zijn rekening blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fee5f039da423a37984da539cbd3d0b078825350560ddbb7dca7a0a8ae40e760 | shasum -a 256