Onder 3.3 Gerechtshof Den Haag 2 september 2014

[gedaagde] heeft daartegen in gebracht, dat de grief reeds niet dient te slagen, omdat de kantonrechter terecht in navolging van hof Amsterdam (ECLI:NL:GHAMS:2011:BQ1143) heeft beslist dat de nog niet vrijgevallen (resterende) termijnen niet mogen worden meegenomen bij de berekening van hetgeen [gedaagde] op grond van eigen schuld zelf aan schade moet dragen. [gedaagde] voert aan dat artikel 6 van de Bijzondere Voorwaarden in feite een boetebeding behelst. Hij stelt daartoe dat bij de beëindiging van de overeenkomst de lening diende te worden terugbetaald, zodat vanaf dat moment van een schuld geen sprake meer is. Indien Dexia de verkoopopbrengst had verrekend met de nog openstaande contant gemaakte hoofdsom, dan was de hele lening afgelost. Dexia heeft dus geen tegenprestatie geleverd voor de toekomstige termijnen. Indien [gedaagde] dan toch gehouden is de resterende rentetermijnen tot de oorspronkelijke einddatum te betalen, dan is feitelijk sprake van een boeterente, die bovendien ook nog eens buitensporig hoog is. Nu artikel 6 geen kernbeding is, maar een eenzijdig door Dexia opgesteld beding, waarover niet afzonderlijk is onderhandeld, is sprake van een oneerlijk beding in de zin van richtlijn 93/13/EEG betreffende oneerlijke bedingen. [gedaagde] wijst er op dat de rechter gehouden is deze richtlijn ambtshalve toe te passen. De onredelijkheid van het in rekening brengen van dergelijke boetetermijnen volgt volgens [gedaagde] ook uit het feit dat het in rekening brengen van dergelijke boetetermijnen bij "gewone" kredietverlening volgens de WCK en de daarop gebaseerde besluiten verboden is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fee5f039da423a37984da539cbd3d0b078825350560ddbb7dca7a0a8ae40e760 | shasum -a 256