Onder 2 Gerechtshof Den Haag 5 augustus 2014

7. Geïntimeerden hebben in eerste aanleg afgifte van appellante gevorderd van de bankafschriften van [nummer] – bankrekeningen bij de KBC Bank NV – en rekening en verantwoording van het beheer daarover. Deze bankrekeningen zijn uit hoofde van de ouderlijke boedelverdeling van de (groot)vader van partijen toegedeeld aan erflaatster. Hoewel zij destijds niet zijn aangeven voor het recht van successie in de nalatenschap van (groot)vader, zijn partijen het er over eens dat deze rekeningen zijn toegedeeld aan erflaatster. Uit de stukken – zoals toegelicht – kan niet worden opgemaakt of er op het tijdstip van overlijden van erflaatster één of twee bankrekeningen bij de KBC Bank NV waren. Appellante heeft het in de stukken over één bankrekening, die aan haar zou zijn geschonken door haar moeder. Volgens de rechtbank zou daarvoor op grond van het (destijds geldende) Nederlandse recht een notariële akte verplicht zijn geweest en, nu die ontbreekt, is er in de visie van de rechtbank sprake van een nietige schenking. Appellante heeft aan haar grieven III en IV ten grondslag gelegd dat de rechtbank buiten de rechtsstrijd is getreden omdat geïntimeerden zich niet hadden beroepen op de nietigheid. Wat daar ook van zij, het goederenrechtelijk regime met betrekking tot vorderingsrechten – zoals een bankrekening – wordt bepaald door het recht van de staat op wiens grondgebied de vordering op naam is, zoals nu (ook) is neergelegd in artikel 10:134 BW. Bij akte van 22 januari 2013 heeft appellante een brief van KBC Bank NV te Antwerpen van 22 maart 2010 aan een adviseur van appellante in het geding gebracht, waarin wordt meegedeeld dat rekeningnummer [nummer] “enkel en alleen op naam van [de dochter] stond. Juridisch was zij de enige titularishouder van deze rekening.” Deze brief is het antwoord op een eveneens bij akte overgelegde brief van de voormelde adviseur van appellante van 20 maart 2010 aan de bank met verzoek te bevestigen dat de onderhavige rekening sinds 1999 op naam van appellante stond. Uit die briefwisseling kan naar het oordeel van het hof geen andere conclusie worden getrokken dan dat de bank de wijziging tenaamstelling van deze rekening – klaarblijkelijk in 1999 – ten gunste van appellante als rechtsgeldig heeft aanvaard. Wat de titel daarvan ook zij (geweest), feit is dat de rekening bij KBC Bank NV ten tijde van haar overlijden niet op naam van erflaatster stond en dat deze vordering op naam derhalve goederenrechtelijk niet tot haar nalatenschap behoort. Evenmin valt naar het oordeel van het hof uit die brieven in onderlinge samenhang te concluderen dat appellante deze bankrekening (zonder recht) hield voor erflaatster. Geïntimeerden hebben weliswaar uitvoerig betoogd waarom in hun visie de bankrekening in feite van erflaatster zou zijn en op haar naam zou (hebben) moeten staan en dat de overgelegde verklaring van de zijde van de bank ongeloofwaardig is, maar zij hebben hun standpunten ter zake doen steunen op veronderstellingen en hun reconstructie van feiten, maar daarvan geen bewijs bijgebracht of aangeboden. De grieven van appellante ter zake slagen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/01ff60daef7b3b73b1f33c121e4861dfd1d942ef4acfdf2f8e5059d6eb11eefe | shasum -a 256