Onder 1.7 Gerechtshof Den Haag 9 december 2014

De oprichting van energielaadpunten voor elektrische auto’s langs de Nederlandse rijkswegen was, op basis van de Kennisgeving Voorzieningen op verzorgingsplaatsen langs rijkswegen van 2004 (hierna: de ‘oude Kennisgeving’), tot in 2011 alleen mogelijk als ‘aanvullende voorziening’, niet als ‘basisvoorziening’. Dit betekende dat alleen bestaande concessiehouders, die al een basisvoorziening (zoals een tankstation of een wegrestaurant) exploiteerden, een dergelijk energielaadpunt (hierna ook wel aan te duiden als: laadstation) op de verzorgingsplaats in gebruik mochten hebben. Hierin is verandering gekomen door de Kennisgeving Wijziging Voorzieningen op verzorgingsplaatsen langs rijkswegen (energielaadpunten) van 20 december 2011 (Stcrt. 2011, 23149, hierna: de ‘nieuwe Kennisgeving’). In de nieuwe Kennisgeving wordt een energielaadpunt als basisvoorziening aangemerkt, hetgeen betekent dat ook derden, niet zijnde bestaande concessiehouders, daarvoor een aanvraag kunnen indienen. Deze wijziging wordt in de toelichting op de nieuwe Kennisgeving gemotiveerd door er op te wijzen dat het niet wenselijk is dat plaatsing van een energielaadpunt afhankelijk is van de exploitant van al aanwezige basisvoorzieningen. Volgens de toelichting was in 2004 niet voorzien dat het elektrische rijden zo sterk zou toenemen en is het, teneinde het elektrisch rijden te faciliteren, wenselijk dat er zelfstandig geëxploiteerde elektrische laadstations beschikbaar komen op de verzorgingsplaatsen langs rijkswegen. Het gaat hierbij om zogenoemde snellaadpalen, waarbij een elektrische auto in ongeveer 20 minuten kan opladen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8d96d7810fe9cc2c851de9dc187b2affc6dbaffc58fbe1a5cf8d8669a11b3678 | shasum -a 256