Onder 5.1 Gerechtshof Den Haag 28 januari 2014

Met zijn vierde tot en met zesde grief betoogt de Staat dat het ervoor moet worden gehouden dat [P] geen schade heeft ondervonden van de tot 1 januari 2012 bestaande strijdigheid van artikel 7:635, lid 4, BW met de Richtlijn. De Staat stelt daartoe dat aansprakelijkheid wegens schending van het Europees recht, de reikwijdte van de bescherming die de Richtlijn biedt niet te buiten kan gaan. Om te kunnen bepalen of de Staat aansprakelijk kan worden gehouden voor de door [P] gestelde schade, dient een vergelijking te worden gemaakt tussen de situatie van [P] onder het recht zoals dat gold ten tijde van de periode waarover zij stelt schade te hebben geleden en de situatie waarin de Staat gebruik zou hebben gemaakt van de onder de Richtlijn bestaande bevoegdheid voor lidstaten om een vervaltermijn te introduceren. De Staat meent aannemelijk te hebben gemaakt dat de wetgever destijds zou zijn overgegaan tot het invoeren van een vervaltermijn (van zes maanden), zodat [P] thans dient aan te tonen dat zij aanspraak op vergoeding zou hebben gehad over vakantiedagen opgebouwd in de periode van arbeidsongeschiktheid, als haar aanspraak zou zijn getoetst aan de per 1 januari 2012 ingevoerde regeling. De Staat wijst er daarbij op dat uitgangspunt van het Schultz-Hoff arrest en het huidige artikel 7:640a BW is dat enkel van uitbetaling van niet-genoten vakantiedagen sprake kan zijn indien een werknemer geen vakantie heeft kunnen genieten wegens volledige arbeidsongeschiktheid. Bepalend is of de werknemer daadwerkelijk de mogelijkheid heeft gehad om van het hem door de Richtlijn verleende recht van vakantie met behoud van loon gebruik te maken. De vraag die dus moet worden beantwoord, is – aldus de Staat – of [P] daadwerkelijk de mogelijkheid heeft gehad om gebruik te maken van het recht op vakantie. Het is aan [P] om aan te tonen dat zij gedurende de gehele periode waarover zij stelt schade te hebben geleden, volledig arbeidsongeschikt was als gevolg waarvan het voor haar niet mogelijk was om gebruik te maken van haar recht op vakantie onder doorbetaling van loon. Aan deze bewijslast heeft [P] niet voldaan, aldus nog steeds de Staat. Subsidiair beroept de Staat zich op de arresten Niedel en KHS, op basis waarvan het is toegestaan om vakantie uren die zijn opgebouwd in een bepaalde referte periode, maar niet zijn genoten, te laten vervallen wanneer 12 respectievelijk 15 maanden na het einde van die referteperiode zijn verstreken. De vordering voor een vergoeding wegens het niet hebben opgebouwd van vakantiedagen in 2008, dient dan ook te worden afgewezen, aldus de Staat. Daarnaast verwijt de Staat [P] dat zij verzuimd heeft schadebeperkend te handelen, door geen gebruik te maken van haar recht op vakantie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/10d05bcc77f3cdee63d6d66aa75b4665b27d5de7ed36db8ed78363dd17d7dfad | shasum -a 256