Onder 4.2. Gerechtshof Den Haag 7 september 2015

Belanghebbende beantwoordt deze vraag ontkennend en voert daartoe – samengevat – het volgende aan. De heffingsambtenaar had de aanslag niet aan belanghebbende, maar aan de vennootschap moeten opleggen. De vennootschap heeft rechtspersoonlijkheid en kan daarom handelen als volwaardige en handelingsbekwame entiteit in het rechtsverkeer, met eigen rechten en plichten, net zoals een natuurlijk persoon. Hierdoor kan de vennootschap houder van de hond zijn. Belanghebbende is geen houder van de hond, ook geen houder voor een ander. De vennootschap oefent de feitelijke macht over de hond uit; vergelijk artikel 3:107 van het Burgerlijk Wetboek (BW). Anders dan de heffingsambtenaar stelt biedt de koopovereenkomst geen steun aan de opvatting dat belanghebbende de feitelijke macht over de hond uitoefent. De rechtbank trekt ten onrechte de conclusie dat de vennootschap geen personeel in dienst heeft, nu blijkt uit de jaarrekening 2014 dat een bedrag van € 7.410 aan brutoloon van de directeur-grootaandeelhouder is verantwoord. Daarnaast is de heffingsambtenaar zonder goede reden afgeweken van de door de vennootschap ingediende aangifte door aan belanghebbende in plaats van aan de vennootschap de aanslag hondenbelasting op te leggen. De heffingsambtenaar heeft niet weersproken dat in 2013 door belanghebbende reeds tweemaal (digitaal) aangifte heeft gedaan voor de (derde) hond. De onder 3.4 vermelde aanslag is, omdat op 28 februari 2014 voor het jaar 2014 ter zake van twee (andere) honden een aanslag aan belanghebbende is opgelegd, een naheffingsaanslag. Het daarvoor vereiste nieuwe feit ontbreekt echter. Het heffen van hondenbelasting is in strijd met het discriminatieverbod nu er geen een objectieve en redelijke rechtvaardiging voor het heffen van hondenbelasting is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8ae9b5b936d54429527e9cb03bc7e46b11438b364fbf724af71818b09b370760 | shasum -a 256