Alinea 28 Gerechtshof Den Haag 23 december 2015

12. Aangezien het Hof in zijn eerdere uitspraak van oordeel was dat de zogenoemde omkering en verzwaring van de bewijslast niet van toepassing was, rustte op de Inspecteur de bewijslast het gestelde 'aannemelijk te maken'. Het Hof heeft vervolgens aan hetgeen de Inspecteur gemotiveerd heeft gesteld, het vermoeden ontleend dat – samengevat weergegeven – verzoeker in de desbetreffende jaren niet daadwerkelijk afstand had gedaan van het vermogen. Het gevolg van het aannemen van een dergelijk vermoeden is dat de bewijslast op de andere partij (in dit geval: verzoeker) komt te liggen. Voor het leveren van tegenbewijs is niet nodig dat het tegendeel wordt bewezen van het door het vermoeden als vaststaand aangenomen feit, maar voldoende is dat het vermoeden wordt ontzenuwd door zoveel aan te dragen dat redelijkerwijs de juistheid van het op grond van het vermoeden aangenomen feit moet worden betwijfeld. Het Hof heeft vervolgens de verklaring van verzoeker dat hij in de desbetreffende periode afstand heeft gedaan van het vermogen ongeloofwaardig geacht op grond van een negental punten (zie overweging 5.6.17 van de uitspraak van 27 november 2014). Punten één tot en met zeven leidden het Hof in punt acht tot de conclusie dat de werkelijke bedoeling van verzoeker was het vermogen met behulp van listige kunstgrepen voor de fiscus verborgen te houden en punt negen hield in dat twee door verzoeker ingebrachte documenten 'dan ook worden aangemerkt als valselijk opgemaakt'.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/22c1917f48b22e400a710af53baabaf681e5e00e5cf60659e8f44d71bc245357 | shasum -a 256