Onder 1.7 Gerechtshof Den Haag 3 maart 2015

De voorzieningenrechter heeft de vorderingen afgewezen. Hij heeft Metterwoon c.s. niet-ontvankelijk verklaard in hun vorderingen voor zover die betrekking hebben op de Wet en meer in het bijzonder op de verhuurderheffing. Hij overwoog dat de verhuurderheffing op aangifte moet worden voldaan, dat tegen de voldoening op aangifte bezwaar open staat en vervolgens beroep bij de belastingrechter, terwijl na de beslissing op bezwaar ook de mogelijkheid bestaat om aan de belastingrechter een voorlopige voorziening te vragen. Er staat dus een speciale, met voldoende waarborgen omklede rechtsgang open waarin de door Metterwoon c.s. naar voren gebrachte bezwaren naar voren kunnen worden gebracht. De omstandigheid dat de bestuursrechter de verbindendheid van de Wet niet op voorhand en in algemene zin kan toetsen is geen reden de vordering bij de burgerlijke rechter ontvankelijk te achten. Dit wordt ook niet anders doordat Metterwoon c.s. zelf geen rechtsingang hebben bij de bestuursrechter, want hun belang is een afgeleide van het belang van hun dochtermaatschappijen, niet een bovenindividueel belang dat ingrijpen door de burgerlijke rechter mogelijk maakt. Ook is geen sprake van feitelijk of voorbereidend handelen door de Staat dat op zichzelf, los van de daarop volgende beschikking, onrechtmatig is. De gestelde onmogelijkheid om huurverhogingen te kunnen doorvoeren kan hoogstens een rol spelen bij de individuele beoordeling van de verhuurderheffing door de belastingrechter, maar dit kan geen reden opleveren voor het algemeen terzijdestellen van de verhuurderheffing of de Wet. Hetzelfde geldt voor het betoog dat de verhuurderheffing in strijd is met het gelijkheidsbeginsel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/31bb2f3dd71421352f510af9edcddef2ac17e87d37acb061f053ce8ed1962d6f | shasum -a 256