Onder 2.27. Gerechtshof Den Haag 17 maart 2015

Het hof stelt vast dat de SNCU – zoals zij stelt en Axidus2 beaamt – de forfaitaire schadevergoeding aan Axidus2 heeft opgelegd op de voet van het bepaalde in artikel 46 lid 2 van de CAO. De bevoegdheid een dergelijke schadevergoeding te eisen maakt dan ook deel uit van de algemeen verbind verklaarde CAO. Bij de berekening van de omvang van die forfaitaire schadevergoeding heeft de SNCU zich gebaseerd op haar in 2006 – zoals Axidus2 juist ziet: na de algemeen verbindend verklaring van de CAO – tot stand gekomen beleid. De vraag die Axidus2 kennelijk opwerpt is of dat beleid gehanteerd kan worden als het geen deel uitmaakt van de algemeen verbindend verklaarde CAO. Het hof beantwoordt die vraag bevestigend. Dat beleid spoort immers met de in artikel 46 lid 2 van de CAO geformuleerde gezichtspunten voor het opleggen van een schadevergoeding: de aard, de omvang en de duur van de niet-naleving alsmede met de loonsom van de onderneming. Omdat het na de algemeen verbindend verklaring geformuleerde beleid slechts een invulling is van de regeling omtrent schadevergoeding in de CAO en dat beleid blijft binnen de grenzen van de regeling in de CAO, kan van strijd met het Toetsingskader Algemeen Verbindend Verklaring CAO-bepalingen, niet gesproken worden, althans kan niet gezegd worden dat de SNCU met het formuleren en toepassen van het beleid buiten de werkingssfeer van de CAO is getreden, mocht Axidus2 dat hebben willen aanvoeren. Dit neemt niet weg dat de oplegging, op basis van artikel 46 lid 2 van de CAO, van de schadevergoedingen wel de toetsing aan de (beperkende werking van) redelijkheid en billijkheid moet kunnen doorstaan. Gesteld noch gebleken is dat de door de SNCU van Axidus2 gevorderde forfaitaire schadevergoeding in de onderhavige omstandigheden die toetsing niet doorstaat.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7564ae461d74b74700195389a48ac9a92c406fdf57ff354f170e2496aadf9751 | shasum -a 256