Onder 2.40. Gerechtshof Den Haag 17 maart 2015

Naar het oordeel van het hof heeft de SNCU zowel met haar brief van 7 maart 2008 in deze procedure als met de brief van haar advocaat van 10 november 2009, en door middel van de inleidende dagvaarding van Axidus2 verlangd dat zij de CAO zou naleven. Die eis kan niet anders worden verstaan dan dat de SNCU wilde dat Axidus2 nabetalingen zou doen aan haar (ex-)werknemers die in de onderzoeksperiode benadeeld waren door het niet-naleven van de CAO. De SNCU heeft daarmee een de partijen bij de CAO (en aldus op grond van de delegatie van die bevoegdheid bij CAO aan haar) toekomende bevoegdheid tot het vorderen van nakoming van de algemeen verbindend verklaarde CAO benut. Dat vorderingsrecht is klaarblijkelijk aangewend voordat vorderingen van (ex-)werknemers van Axidus2 wegens het niet-naleven van de CAO waren verjaard. De verjaring van het vorderingsrecht van de SNCU is gestuit door dagvaarding van Axidus2, zoals de SNCU bij pleidooi met recht heeft aangevoerd. Aldus kan niet worden volgehouden dat de gewijzigde vordering van de SNCU, die in hoger beroep haar vordering heeft geëxpliciteerd en eist dat Axidus2 het gehele bedrag van de materiële benadeling aan de (ex-) werknemers voldoet binnen een beperkte tijdspanne, is verjaard. In beginsel is die vordering, versterkt met een dwangsom, toewijsbaar. Dat zulks per saldo betekent dat Axidus2 betalingen zal moeten doen aan werknemers die zelf mogelijk (na voltooiing van de voor hen geldende verjaringstermijn) slechts nog een vordering uit een natuurlijk verbintenis hebben, is geen grond de nakomingsvordering van de SNCU (nu) af te wijzen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7564ae461d74b74700195389a48ac9a92c406fdf57ff354f170e2496aadf9751 | shasum -a 256