Onder 2.46. Gerechtshof Den Haag 17 maart 2015

Gronden voor matiging van deze verplichting tot betaling van de ‘aanvullende schadevergoeding’, evenzeer een boete in de zin van artikel 6:91 BW, zijn gesteld noch gebleken. Het hof verwijst naar hetgeen eerder is overwogen bij de beoordeling van de vordering tot voldoening van de “forfaitaire schadevergoeding” en let hierbij op de ratio van het in de CAO geregelde recht op “aanvullende schadevergoeding”, dat evident mede ten doel heeft door niet-naleving van de CAO verkregen voordeel weg te nemen. De enkele omstandigheid dat (ex-)werknemers het hen alsnog op grond van de CAO over de onderzoeksperiode toekomende niet ontvangen als Axidus2 verplicht wordt de ‘aanvullende schadevergoeding’ aan de SNCU te voldoen, legt geen gewicht in de schaal. Axidus2 is in ruime mate de gelegenheid geboden de CAO alsnog na te leven, zodat de SNCU nu met recht aanspraak kan maken op voldoening aan haar van het bedrag dat de werknemers in de onderzoeksperiode is onthouden. De gelden die de SNCU ontvangt (en niet alsnog zal voldoen aan de benadeelde werknemers van Axidus2) zullen, zo heeft zij tijdens het pleidooi toegelicht, worden toegevoegd aan de middelen van de SNCU waaruit haar activiteiten op grond van de CAO worden gefinancierd. Ongerechtvaardigde verrijking, waarvan in de ogen van Axidus2 sprake zou zijn, is er reeds niet omdat de grond voor de voldoening van de “aanvullende schadevergoeding” betaling gevonden wordt in de CAO. Slotsom in het principaal en in het incidenteel appel

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7564ae461d74b74700195389a48ac9a92c406fdf57ff354f170e2496aadf9751 | shasum -a 256