Alinea 75 Gerechtshof Den Haag 31 mei 2016

11. Boy is afgegaan op de eigen mededeling van [X] dat hij eigenaar was en dat hij het gedeelte van de betaalde koopprijs dat niet uit de bankafschriften bleek, contant aan de verkoper had betaald. Blijkens de verklaring van Boy ter comparitie in eerste aanleg heeft [X] aan Boy meegedeeld dat er € 250.000,- contant was betaald. De rechtbank heeft overwogen dat namens Boy ter comparitie tevens is verklaard dat zij het niet nodig vond onderzoek te doen naar de eigendom van het jacht. Tegen die laatste weergave maakt Boy bezwaar: verklaard is ‘dat hij het niet nodig vond verder onderzoek te doen naar wie eigenaar was van de boot’, aldus Boy, die benadrukt dat die verklaring ‘logischerwijs in relatie [staat] tot de feiten waarmee Boy ten tijde van de levering bekend was en uit het boekenonderzoek naar voren waren gekomen.’ (memorie van grieven onder 46). Uit hetgeen hiervoor is overwogen volgt echter dat die feiten, afzonderlijk en tezamen onvoldoende waren om uit te gaan van Hoogendoorns beschikkingsbevoegdheid. Overigens lijkt dat besef er bij Boy toch ook wel te zijn geweest, want Hartman, zakenpartner van [Y] die namens Boy ter comparitie in eerste aanleg en ter pleitzitting in hoger beroep het woord heeft gevoerd, heeft bij laatstgenoemde gelegenheid nader verklaard dat hij via internet het telefoonnummer van de verkoper had achterhaald, dat hij een aantal keren naar Monaco heeft gebeld en vervolgens naar een verkoopkantoor in Londen, waar niet werd opgenomen, waarna hij een boodschap heeft ingesproken. Daarna heeft hij het er bij laten zitten, aldus de verklaring van Hartman. Gesteld noch gebleken is dat Boy de informatie/bevestiging die zij langs die weg wilde verkrijgen op andere wijze heeft verkregen. Ook doordat zij aldus haar eigen twijfel heeft laten voortbestaan, kan Boy niet als te goeder trouw worden aangemerkt. Het hof wijst - ten overvloede en zonder te willen suggereren dat hier sprake is geweest van een onmogelijkheid als bedoeld in deze bepaling - op artikel 3:11, tweede volzin BW: “Onmogelijkheid van onderzoek belet niet dat degene die goede reden tot twijfel had, aangemerkt wordt als iemand die de feiten of het recht behoorde te kennen.”. Overigens is het hof van oordeel dat Boy meer onderzoek had kunnen (en ook moeten) doen; zij had bijvoorbeeld contact kunnen opnemen met de importeur voor Van Dutch in Nederland om navraag te doen, dan wel [X] kunnen vragen naar stukken waaruit bleek dat [X] het motorjacht had gekocht, betaald en geleverd gekregen, van wie en voor welke koop-/bouwprijs.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/822c2ffd3912643cf890186be3f5709c8651ad7219ab70d257872d45c784f328 | shasum -a 256