Onder 2.11. Gerechtshof Den Haag 9 augustus 2016

16. Uit hetgeen is opgemerkt bij dagvaarding onder 20 leidt het hof af dat de vordering tot schadevergoeding, op te maken bij staat, op twee pijlers rust, in die zin dat [appellant] ten eerste (1) een vergoeding wenst te ontvangen voor het gebruik van zijn perceel als gevolg van de onjuiste erfafscheiding en dat hij daarnaast (2) een vergoeding nastreeft van de schade die is veroorzaakt door het belastende gebruik van het overpad. In r.o. 4.12. van het bestreden vonnis heeft de rechtbank overwogen, zo begrijpt het hof, dat [appellant] geen recht heeft op een gebruiksvergoeding als bedoeld onder (1). Voor zover in alinea 54 van de memorie van grieven al een afzonderlijke klacht hiertegen ingelezen moet worden, slaagt deze klacht niet, nu [appellant] niet heeft onderbouwd waarom hij schade heeft geleden door de tijdelijke overschrijding van de erfgrens. Op de vordering tot schadevergoeding als bedoeld onder (2) is de rechtbank ingegaan in r.o. 4.5. van het bestreden vonnis. De rechtbank overweegt daar dat op de overgelegde foto’s slechts is te zien dat een spoor van vrachtautowielen loopt over een zeer klein deel van het begin van de weg van [appellant] , waar de vrachtauto’s de weg van [geïntimeerden] indraaien. Volgens de rechtbank is daarom niet vast te stellen dat het hier een structureel gebruik van de weg door vrachtwagens betreft en dat daardoor sprake is van een verzakking van de weg van [appellant] . Tegen deze overwegingen is [appellant] in appel evenmin opgekomen, zodat ook in zoverre vast staat dat geen recht op schadevergoeding bestaat. Ditzelfde geldt voor de overweging van de rechtbank dat niet duidelijk is dat derden parkeren langs de weg en dat het verkeer wordt geïntensiveerd; ook daartegen is geen klacht gericht. De enige concrete klacht die [appellant] in appel heeft geformuleerd waar het gaat om de afwijzing van de gevorderde schadevergoeding als omschreven onder (2), betreft de overweging van de rechtbank dat het rijden met een personenauto met een aanhanger daarachter niet substantieel meer belastend is dan het rijden over de weg zonder aanhanger. [appellant] bestrijdt dit (memorie van grieven 37, op p. 19). Wat daar ook van zij, [appellant] heeft in eerste aanleg noch in appel onderbouwd dat structureel met zware aanhangers over het pad werd gereden. Mede gelet daarop heeft [appellant] onvoldoende aangevoerd om te concluderen dat de mogelijkheid van schade door onrechtmatig gebruik van het pad aannemelijk is. Daarop strandt vordering sub (v).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/925c7ee6fd61c0b761daadf29baee4e49d602d930ca604f19365155c30cd650b | shasum -a 256