Onder 2.3 Gerechtshof Den Haag 9 juni 2016

4. Met zijn eerste grief komt [appellant] op tegen de overweging van de voorzieningenrechter dat zijn uitlevering naar Turkije niet tot een schending van artikel 8 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentiele vrijheden (EVRM) zal leiden. Bij uitlevering zal hij gescheiden zijn van zijn twee nog jonge dochters, voor wie hij een groot deel van de zorg draagt. De tweede grief van [appellant] betreft de artikelen 5 en 6 EVRM; volgens [appellant] heeft de voorzieningenrechter miskend dat de duur van voorlopige hechtenis (artikel 5 EVRM) en daarmee het risico op een schending van de redelijke termijn (artikel 6 EVRM) een chronisch probleem in Turkije vormt. De basisbeginselen van de democratische rechtsstaat en het strafproces in Turkije worden regelmatig geschonden en verliezen, gelet op de recente ontwikkelingen, aan waarde. Daar voegt [appellant] aan toe dat zijn strafzaak in Turkije pas in behandeling zal worden genomen wanneer alle verdachten in die strafzaak aanwezig zijn, terwijl een medeverdachte zich nog in Nederland in een bemoeilijkt uitleveringsproces van onzekere duur bevindt. Voorts is de enige aan Turkije uitgeleverde Nederlander met een terugkeergarantie nog niet teruggekeerd. De langdurige voorlopige hechtenis betekent door de langdurige scheiding van zijn dochters ook een schending van artikel 8 EVRM. De derde grief richt zich tegen het oordeel van de voorzieningenrechter dat er geen plicht bestaat om de mogelijkheden tot het horen van [appellant] in Nederland nader te onderzoeken alvorens tot uitlevering over te gaan. Volgens [appellant] moeten alternatieven onderzocht worden omdat voor de minst ingrijpende maatregel gekozen moet worden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d0d58730a22cdea389408285c2f0520f09ce74b9d053b2edc8bd2cc869456856 | shasum -a 256