Onder 1.9. Gerechtshof Den Haag 5 juli 2016

( ii) [geïntimeerde] heeft al zeer kort na het sluiten van de overeenkomst bij brief van 27 mei 2011 laten weten van de overeenkomst af te willen, waarbij hij heeft aangeboden twee maanden door te betalen. Dat deze brief heeft niet tot gevolg heeft gehad dat de overeenkomst daadwerkelijk werd beëindigd en dat dit laatste uiteindelijk pas in juli 2012 is gebeurd, heeft onder meer te maken met de toen reeds ontstane discussie over de redelijkheid van de in artikel 10.1 van de overeenkomst opgenomen verbrekingsvergoeding van 40% voor het restant van de looptijd van 48 maanden (dus tot en met maart 2015). Zoals hierboven reeds is overwogen betekent het feit dat de overeenkomst eerst in juli 2012 is geëindigd dat [geïntimeerde] verplicht is om tot en met juli 2012 de in maart 2011 overeengekomen vergoeding van € 354,- per maand (100% ) te betalen. Daarbij komt dat [geïntimeerde] onweersproken heeft aangevoerd dat het gevorderde maandbedrag van € 354,- per maand was gebaseerd op een campagne voor alle producten uit de webwinkel van [geïntimeerde], terwijl Proximedia vanaf april/mei 2011 alleen werkzaamheden heeft verricht voor de luiertassen uit het aanbod van [geïntimeerde]. Hierboven is overwogen (onder 18.) dat [geïntimeerde] heeft nagelaten aan te voeren langs welke weg dit hem geheel of ten dele zou kunnen bevrijden van zijn betalingsplicht tot en met juli 2012, maar dat laat onverlet dat het een omstandigheid is die meeweegt bij de beoordeling van de vraag of het redelijk is dat [geïntimeerde] na juli 2012 nog eens bijna 3 jaar een vergoeding van 40% moet blijven doorbetalen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/afefab5e1dc77170db60ddf55dacd633f906aeaed060f62442a8964ea9663b07 | shasum -a 256