Onder 7.3 Gerechtshof Den Haag 24 mei 2016

Met de rechtbank is het hof van oordeel dat op [appellanten] de bewijslast rust van hun stelling dat [appellant] opdrachten aan de Bank heeft gegeven die door de Bank zijn genegeerd. Voor zover aan de ter zake geformuleerde grie(f)(ven) ten grondslag ligt het standpunt dat de geweigerde opdrachten uit de administratie van de Bank zouden moeten blijken, wordt dit standpunt verworpen. Niet gebleken is dat de Bank van geweigerde telefonische opdrachten een administratie heeft bijgehouden, terwijl de zorgplicht van de Bank niet zo ver strekt dat van haar kan worden verlangd dat zij een dergelijke administratie bijhoudt. Evenmin is gebleken dat de Bank (heeft) beschikt over bandopnames van de tussen [appellant] en [S] gevoerde telefoongesprekken. Gelet op de eerdere gemotiveerde ontkenning van de Bank dat in 1998 telefoongesprekken als hier aan de orde structureel werden opgenomen en langdurig werden bewaard (zie antwoordakte ex artikel 843a Rv onder 22), vormt de enkele verwijzing door [appellanten] (mvg 4.28) naar de niet nader onderbouwde verklaring van [S] dat er bandopnames van de telefoongesprekken zijn, een onvoldoende onderbouwing van de stelling dat de Bank haar betwisting van de gestelde opdrachten nader zou kunnen motiveren. Het hof is van oordeel dat de Bank geen verplichting jegens [appellanten] heeft geschonden door de in 1998 gesprekken niet op te nemen, zodat ook niet kan worden gezegd dat het ontbreken van bandopnames voor haar (bewijs)risico zou dienen te komen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/98ea95d584b3a937db1fc34710bb379f193b7f77c51791e3e3670074622da488 | shasum -a 256