Onder 9.3 Gerechtshof Den Haag 15 juli 2016

Tot mei 2004 was het bestaan van de (nieuwe) kredietovereenkomst en de garantie door het [vennootschap 1], waarop de Legal opinion van maart 2004 betrekking had, alleen bekend bij [persoon 2] ([vennootschap 2]), [persoon 1] ([vennootschap 1]), de top van [bank 1] en bij de verdachte, die sinds geruime tijd advocaat van [vennootschap 2]/[persoon 2] was en belast met de (juridische) uitvoering van een en ander. Tussen de partijen [vennootschap 2], [bank 1] en het [vennootschap 1]waren in het recente verleden, met tussenkomst van de verdachte, vergelijkbare kredietovereenkomsten en garantstellingen overeengekomen die op zichzelf niet tot bijzondere problemen hadden geleid. In de onderhavige Legal opinions wordt onder de “ qualifications ” onder (d) wel aandacht besteed aan de twijfel over de goedkeuringseisen. Dat leidt, aldus de verdediging, mede tot de opstelling van het certificate waarin uitdrukkelijk wordt vermeld dat er geen toestemming van de Raad van Commissarissen nodig is. De verdachte ging daar, hoewel onjuist, naar zijn zeggen door onnauwkeurigheid, ook van uit. De aanvulling op dit punt was kennelijk bedoeld ter “geruststelling” van de [bank 1] dat eventuele omissies in de interne besluitvorming binnen het [vennootschap 1], zoals het al dan niet (voorgeschreven) verlenen van toestemming door de Raad van Commissarissen, de afdwingbaarheid van de door de vertegenwoordigingsbevoegde (enig) directeur van het [vennootschap 1], [persoon 1], gesloten garantieovereenkomst niet zou aantasten. De verdachte huldigde - en huldigt nog steeds - dat standpunt dat die goedkeuring voor de afdwingbaarheid van de garantie niet was vereist.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/700bdf3c7dc4d380badc5e4df7eab883db9266597769c5473bef9e5e794e52a8 | shasum -a 256