Alinea 48 Gerechtshof Den Haag 1 maart 2016

17. Toen [appellant] in 2011 vervolgens voor de tweede maal een schuld van een van zijn rechtspersonen aan [geïntimeerde] betaalde – namelijk de schuld waarvoor de ‘Juni 2011’-factuur was verstuurd– kon [geïntimeerde], zoals hij blijkens het in rov. 10 overwogene ook daadwerkelijk heeft gedaan, inmiddels redelijkerwijs aannemen dat [appellant] zich als oprichter/eigenaar van zijn rechtspersonen persoonlijk hoofdelijk aansprakelijk achtte voor de schulden van die rechtspersonen. [appellant] van zijn kant had moeten begrijpen dat zijn hiervoor genoemde gedragingen bij [geïntimeerde] dit gerechtvaardigd vertrouwen konden opwekken. De redenen die [appellant] voor de privé-betalingen van de ‘Maart 2010’-factuur en de ‘Juni 2011’-factuur heeft genoemd – namelijk dat (i) er begin 2010 een ‘absolute financiële chaos’ was (punt 42 MvG) en (ii) in juli 2011 bleek dat [mede-bestuurder] KDL B.V. had leeggeplukt, waarbij [appellant] ervoor heeft gekozen om de betaling aan [geïntimeerde] voor te schieten voor KDL B.V., die in juli 2011 niet tot betaling kon overgaan (punten 24 en 42 MvG) – kunnen hem niet baten; zij onderstrepen juist dat er goede gronden waren voor een hoofdelijke aansprakelijkheidsverklaring van [appellant], en benadrukken bovendien dat [appellant] die betalingen als eigen verplichting zag.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/54572e164080a0c5d0f7c7bde8d4c91ea71d6abc8c4a3db420a40571614b28ab | shasum -a 256