Onder 3.2. Gerechtshof Den Haag 5 juli 2016

Bij de beantwoording van de vraag of een ontbindingsverzoek op grond van ongeschiktheid voor de functie kan worden toegewezen stelt het hof voorop dat de criteria van de “d-grond” in artikel 7:699 lid 3 BW zijn ontleend aan het Ontslagbesluit en de daarop gebaseerde Beleidsregels Ontslagtaak UWV en dat de wetgever geen wijziging heeft beoogd ten opzichte van wat daarin is geregeld. Dit volgt uit de parlementaire geschiedenis van de Wet werk en zekerheid (zie p. 43 en 98/101van de MvT en p. 43/44 van de Nota naar aanleiding van het Verslag, 33818, TK 2013-2014, nummers 3 en 7). Het hof neemt op grond van deze uitgangspunten aan dat de wetgever ten aanzien van de inhoudelijke criteria geen wijziging heeft beoogd ten opzichte van de voorheen geldende wet- en regelgeving. Over de vraag welke bewijsmaatstaf van toepassing is – bewijzen of aannemelijk maken –, heeft de wetgever zich echter niet uitdrukkelijk uitgelaten. In overeenstemming met artikel 284 Rv heeft als uitgangspunt te gelden dat in procedures die voortvloeien uit de Wet werk en zekerheid, zoals de onderhavige zaak, het bewijsrecht in beginsel van toepassing is, tenzij de aard van de procedure zich hiertegen verzet. Het door AM gestelde disfunctioneren leent zich voor bewijslevering, zodat het op de weg van AM rust haar stellingen te onderbouwen en bij voldoende betwisting te bewijzen. Het hof overweegt hierbij dat dit niet betekent dat het gestelde disfunctioneren met 100% zekerheid dient te komen vast te staan; of het gestelde disfunctioneren is bewezen, hangt af van de mate van concreetheid en onderbouwing van de stellingen van de werkgever in samenhang met de mate van concreetheid en onderbouwing van de betwisting van de werknemer en voorts van het aanwezige bewijsmateriaal.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5fbc948cfcf5c5f6a845418ddb211a95a5700c3df9530b7f46cb76f3abc3a676 | shasum -a 256