Onder 3.15. Gerechtshof Den Haag 5 juli 2016

Het hof deelt voorts het oordeel van de kantonrechter over het door [geïntimeerde] gevolgde coachingstraject. AM betoogt dat de kantonrechter ten onrechte heeft geoordeeld dat de doelstellingen van het coachingstraject onvoldoende waren en eenzijdig door [geïntimeerde] konden worden bepaald. De juistheid van het in dit verband door AM ingenomen standpunt over de vraag wie de doelstellingen voor een coachingstraject moet formuleren – de werkgever of de werknemer in samenspraak met de coach zelf – kan in het midden blijven. Datzelfde geldt voor de feitelijke stellingname van partijen dienaangaande. Het hof stelt op grond van de stellingen van partijen in elk geval vast dat er slechts vijf sessies hebben plaatsgevonden en dat er geen duidelijke afronding van het coachingstraject heeft plaatsgevonden. Ook indien, zoals AM heeft gesteld, op 25 november 2013 door [bedrijfspsycholoog] aan AM verslag is gedaan van de voortgang van de coaching – welke stelling niet wordt ondersteund door enig schriftelijk verslag – dan is dit kennelijk niet met [geïntimeerde] besproken. Van een deugdelijke tussentijdse evaluatie is dus evenmin sprake geweest. Met betrekking tot de inhoud van de coaching heeft [geïntimeerde] gesteld dat in het coachingstraject van een goed onderbouwd plan van aanpak geen sprake was, dat het persoonlijkheidsprofiel niet door [bedrijfspsycholoog] met hem is besproken en dat de coaching weinig concreet was. AM heeft deze stellingen onvoldoende gemotiveerd weersproken en evenmin stukken in het geding gebracht waaruit het tegendeel blijkt, zodat het hof van de juistheid daarvan uitgaat. Op grond van dit een en ander kan niet worden geoordeeld dat het coachingstraject een wezenlijke bijdrage heeft gevormd in een verbetertraject.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5fbc948cfcf5c5f6a845418ddb211a95a5700c3df9530b7f46cb76f3abc3a676 | shasum -a 256